فرایند پیوند چرخشی اولاً تلاش شد تا از طریق سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ تجاری شود. این شرکت توسط اسلاتر و توماس از شرکت کورنینگ برای تولید پشم شیشه ای (US Patent 2206058) ثبت اختراع شد. در سال ۱۹۴۵ کالندر فرایندهای اسپونبوند مشابهی را برای تولید پشم معدنی ثبت اختراع کرد (US Patent 2382290). نانو بافته های اسپونبوند ساخته شده از پلیمرهای مصنوعی توسط فناوری فرویدنبرگ (آلمان) و دو پونت (ایالات متحده آمریکا) در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ (هیل، ۱۹۹۰) تجاری شدند. پس از آن، فناوری های مختلف پردازش پیوند اسپن مانند لوتریل® (۱۹۶۵، Freudenberg Company), Dacron® (1971, Lurgi Kohle & Mineral öltechnik GmbH), Reicofil® (1984, Reifenhäuser), REX® (Amoco Fibers and Textiles), and S-TEX® (Sodoca) معرفی شده اند. اما همه آنها تکنولوژی مشابهی را به اشتراک می گذارند. آن ها اکستروژن فیلامنت (ریسندگی)، نقاشی، شهادت (غیر روحانی کردن)، و پیوند و پیچ را به کالاهای رول ادغام می کنند (McCulloch, Pourdeyhimi, & Zamfir, 2003). در سال ۱۹۹۰ تأمین کنندگان تجهیزات از جمله نوردسون، کوبلکو، هیلز و دیگران خطوط کامل spunbond را ارائه دادند.
در سال ۲۰ Reifenhauser، تامین کننده کلید در دست اصلی PP spunbond، با استفاده از فناوری هیلز، بیکو-اسپونبوند و ذوب دمیده شده را ارائه داد. تولید اسپونبوند در اصل محدود به اروپای غربی، آمریکا و ژاپن بود، اما از آن زمان عملاً به سراسر جهان گسترش یافته است. خطوط تولید که عمدتاً غیرپروریتی هستند، در سراسر آسیا، آمریکای جنوبی، و خاورمیانه، مناطق و کشورهایی نصب شده اند که پیش از این در این فناوری شرکت نکرده بودند (INDA، ۲۰۰۴).
